خوی عذار تو بر خاک تیره می افتاد

ز ابر دیده کنارم به اشک تر می گشت

ز شور عشق تو در کام جان خسته من

جواب تلخ تو شیرینتر از شکر می گشت

وجود مرده از آن آب جانور می گشت

اگر مرا به زر و سیم دسترس بودی

ز سیم سینه تو کار من چو زر می گشت