چون رفت نیاید به کمند آن دم و ساعت

جان بر کف دست آمده تا روی تو بیند

خود شرم نمی آیدش از ننگ بضاعت

دریاب دمی صحبت یاری که دگربار

انصاف نباشد که من خسته رنجور

پروانه او باشم و او شمع جماعت

لیکن چه توان کرد که قوت نتوان کرد