سعدی چو گرفتار شدی تن به قضا ده

باشد که یکی دوست بیاید به ضیافت

شمشیر ظرافت بود از دست عزیزان

درویش نباید که برنجد به ظرافت

دریا در و مرجان بود و هول و مخافت