ما را نمی برازد با وصلت آشنایی

پیکان غمزه در دل ز ابروی چون کمانت

دانی چرا نخفتم تو پادشاه حسنی

خفتن حرام باشد بر چشم پاسبانت

مرغی لبقتر از من باید هم آشیانت

من آب زندگانی بعد از تو می نخواهم

بگذار تا بمیرم بر خاک آستانت