روزگاریست که سودای تو در سر دارم

کس دیگر نتواند که بگیرد جایت

همچو مستسقی بر چشمه نوشین زلال

سیر نتوان شدن از دیدن مهرافزایت

مگرم سر برود تا برود سودایت

قدر آن خاک ندارم که بر او می گذری

که به هر وقت همی بوسه دهد بر پایت