تا فرورفت به گل پای جهان پیمایت

قدر آن خاک ندارم که بر او می گذری

که به هر وقت همی بوسه دهد بر پایت

دوستان عیب کنندم که نبودی هشیار

چشم در سر به چه کار آید و جان در تن شخص

گر تامل نکند صورت جان آسایت

دیگری نیست که مهر تو در او شاید بست