کارش مدام با غم و آه سحر فتاد

رامین چو اختیار غم عشق ویس کرد

یک بارگی جدا ز کلاه و کمر فتاد

وامق چو کارش از غم عذرا به جان رسید

زین گونه صد هزار کس از پیر و از جوان

مست از شراب عشق چو من بی خبر فتاد

بسیار کس شدند اسیر کمند عشق