ور نه کدام قاصد پیغام ما گذارد

سودای عشق پختن عقلم نمی پسندد

فرمان عقل بردن عشقم نمی گذارد

باشد که خود به رحمت یاد آورند ما را

هم عارفان عاشق دانند حال مسکین

گر عارفی بنالد یا عاشقی بزارد

زهرم چو نوشدارو از دست یار شیرین