مرا تمام یقین شد که سهو پندارد

مرا که گفت دل از یار مهربان بردار

به اعتماد صبوری که شوق نگذارد

که گفت هر چه ببینی ز خاطرت برود

حرام باد بر آن کس نشست با معشوق

که از سر همه برخاستن نمی یارد

درست ناید از آن مدعی حقیقت عشق