من نه آن صورت پرستم کز تمنای تو مستم

هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد

روزی اندر خاکت افتم ور به بادم می رود سر

کان که در پای تو میرد جان به شیرینی سپارد

هوش من دانی که بردست آن که صورت می نگارد

عمر گویندم که ضایع می کنی با خوبرویان

وان که منظوری ندارد عمر ضایع می گذارد