کمند شوق کشانم به صلح بازآرد

گر از جفای تو روزی دلم بیازارد

ز درد عشق تو دوشم امید صبح نبود

اسیر عشق چه تاب شب دراز آرد

دلی عجب نبود گر بسوخت کآتش تیز