از آن متاع که در پای دوستان ریزند

نه عاشقست که اندیشه از خطر دارد

و گر بهشت مصور کنند عارف را

به غیر دوست نشاید که دیده بردارد

مرا سریست ندانم که او چه سر دارد

دریغ پای که بر خاک می نهد معشوق

چرا نه بر سر و بر چشم ما گذر دارد