چو سعدی عشق تنها باز و راحت بین و آسایش

به بوی دوستان ماند نه بوی بوستان دارد

یکی سر بر کنار یار و خواب صبح مستولی

چه غم دارد ز مسکینی که سر بر آستان دارد

به تنها ملک می راند که منظوری نهان دارد