با گمان افتم و گر خود به یقین می گذرد

هر که در شهر دلی دارد و دینی دارد

گو حذر کن که هلاک دل و دین می گذرد

از خیال آمدن و رفتنش اندر دل و چشم

گر کند روی به ما یا نکند حکم او راست

پادشاهیست که بر ملک یمین می گذرد

سعدیا گوشه نشینی کن و شاهدبازی