چون رایت منصور چه دل ها خفقان کرد

تا کوه گرفتم ز فراقت مژه ای آب

چندان بچکانید که بر سنگ نشان کرد

زنهار که از دمدمه کوس رحیلت

باران به بساط اول این سال ببارید

ابر این همه تاخیر که کرد از پی آن کرد

تا در نظرت باد صبا عذر بخواهد