چو کاموس گو را سرآمد زمان

جگر خسته و دل پر از درد و خشم

بدو گفت کای شاه تندی مکن

که اکنون دگرگونه گشت این سخن

همانگاه برد این دل من گمان

که این باره آهنین رستمست

که خام کمندش خم اندر خمست