ز سوزناکی گفتار من قلم بگریست

که گر به خنده درآیی جهان شکر گیرد

به خسته برگذری صحتش فرازآید

به مرده درنگری زندگی ز سر گیرد

که در نی آتش سوزنده زودتر گیرد

دو چشم مست تو شهری به غمزه ای ببرند

کرشمه تو جهانی به یک نظر گیرد