یا رب دلی که در وی پروای خود نگنجد

گفتار جان فزایش در گوشم ارغنون زد

دیوانگان خود را می بست در سلاسل

هر جا که عاقلی بود این جا دم از جنون زد

دست محبت آن جا خرگاه عشق چون زد

غلغل فکند روحم در گلشن ملایک

هر گه که سنگ آهی بر طاق آبگون زد