عقل را گفتم از این پس به سلامت بنشین

چشم بر هم نزدی سرو سهی بالا شد

عالم طفلی و جهل حیوانی بگذاشت

آدمی طبع و ملک خوی و پری سیما شد

گفت خاموش که این فتنه دگر پیدا شد

پر نشد چون صدف از لولو لالا دهنی

که نه از حسرت او دیده ما دریا شد