سعدیا غنچه سیراب نگنجد در پوست

گفت خاموش که این فتنه دگر پیدا شد

پر نشد چون صدف از لولو لالا دهنی

که نه از حسرت او دیده ما دریا شد

وقت خوش دید و بخندید و گلی رعنا شد