چو فرهاد از جهان بیرون به تلخی می رود سعدی

میانت کمتر از مویی و مویت تا میان باشد

به شمشیر از تو نتوانم که روی دل بگردانم

و گر میلم کشی در چشم میلم همچنان باشد

ولیکن شور شیرینش بماند تا جهان باشد