این دانه هر که دید گرفتار دام شد

افسوس خلق می شنوم در قفای خویش

کاین پخته بین که در سر سودای خام شد

تنها نه من به دانه خالت مقیدم

گفتم یکی به گوشه چشمت نظر کنم

چشمم دور بماند و زیادت مقام شد

ای دل نگفتمت که عنان نظر بتاب