زاهد چو کرامات بت عارض او دید

و آتش به سر غنچه گلنار برآمد

سجاده نشینی که مرید غم او شد

آوازه اش از خانه خمار برآمد

از چله میان بسته به زنار برآمد

بر خاک چو من بی دل و دیوانه نشاندش

اندر نظر هر که پری وار برآمد