دلش ببخشد و بر جانت آفرین خواند

مگر تو روی بپوشی و گر نه ممکن نیست

که آدمی که تو بیند نظر بپوشاند

هر آفریده که چشمش بر آن جمال افتاد

اگر به دست کند باغبان چنین سروی

چه جای چشمه که بر چشم هات بنشاند

چه روزها به شب آورد جان منتظرم