کس چنین روی نبیند که نه حیران ماند

تو که چون برق بخندی چه غمت دارد از آنک

من چنان زار بگریم که به باران ماند

طعنه بر حیرت سعدی نه به انصاف زدی

هر که با صورت و بالای تواش انسی نیست

حیوانیست که بالاش به انسان ماند