رضوان مگر سراچه فردوس برگشاد

شیرین لبان نه شیر که شکر مزیده اند

پندارم آهوان تتارند مشک ریز

لیکن به زیر سایه طوبی چریده اند

کاین حوریان به ساحت دنیا خزیده اند

آب حیات در لب اینان به ظن من

کز لوله های چشمه کوثر مکیده اند