نادر گرفت دامن سودای وصلشان

ساکن که دام زلف بر آن گستریده اند

گر شاهدان نه دنیی و دین می برند و عقل

پس زاهدان برای چه خلوت گزیده اند

دستی که عاقبت نه به دندان گزیده اند

بر خاک ره نشستن سعدی عجب مدار

مردان چه جای خاک که بر خون طپیده اند