آن کمان ابرو که تیر غمزه اش

آفتاب از کوه سر بر می زند

ماه روی انگشت بر در می زند

هر زمانی صید دیگر می زند

دست و ساعد می کشد درویش را

تا نپنداری که خنجر می زند