غرقه حالی دست و پایی می زند

آتشی دارم که می سوزد وجود

چون بر او باد صبایی می زند

گر چه دریا را نمی بیند کنار

فتنه ای بر بام باشد تا یکی

سر به دیوار سرایی می زند

آشنایان را جراحت مرهمست