چشمی که جمال تو ندیدست چه دیدست

بعد از غم رویت غم بیهوده خورانند

ساقی بده آن کوزه خمخانه به درویش

کان ها که بمردند گل کوزه گرانند

افسوس بر اینان که به غفلت گذرانند

تا رای کجا داری و پروای که داری

کز هر طرفت طایفه ای منتظرانند