بروشن روان سیاوش که مرگ

که از من نباشی خلیده روان

ز خویشان من بد نداری نهان

براندیشی از کردگار جهان

مرا خوشتر از جوشن و تیغ و ترگ

گر ایدونکه جنگی بود هم گروه

تلی کشته بینی ببالای کوه