خاک شیراز چو دیبای منقش دیدم

نفسی وقت بهارم هوس صحرا بود

با رفیقی دو که دایم نتوان تنها بود

وان همه صورت شاهد که بر آن دیبا بود

پارس در سایه اقبال اتابک ایمن

لیکن از ناله مرغان چمن غوغا بود