هر جا که بگذرد همه چشمی در او بود

ناچار هر که صاحب روی نکو بود

ای گل تو نیز شوخی بلبل معاف دار

کان جا که رنگ و بوی بود گفت و گو بود

نفس آرزو کند که تو لب بر لبش نهی