من باری از تو بر نتوانم گرفت چشم

بگذار تا کنار و برت مشک بو بود

پندارم آن که با تو ندارد تعلقی

نه آدمی که صورتی از سنگ و رو بود

گم کرده دل هرآینه در جست و جو بود

بر می نیاید از دل تنگم نفس تمام

چون ناله کسی که به چاهی فرو بود