مجنون از آستانه لیلی کجا رود

عیبی نباشد از تو که بر ما جفا رود

گر من فدای جان تو گردم دریغ نیست

بسیار سر که در سر مهر و وفا رود

ور من گدای کوی تو باشم غریب نیست