قارون اگر به خیل تو آید گدا رود

گر من فدای جان تو گردم دریغ نیست

بسیار سر که در سر مهر و وفا رود

ور من گدای کوی تو باشم غریب نیست

مجروح تیر عشق اگرش تیغ بر قفاست

چون می رود ز پیش تو چشم از قفا رود

حیف آیدم که پای همی بر زمین نهی