که مرا بی می و معشوق به سر می نرود

در من این عیب قدیمست و به در می نرود

صبرم از دوست مفرمای و تعنت بگذار

کاین بلاییست که از طبع بشر می نرود

مرغ مولوف که با خانه خدا انس گرفت