وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می رود

ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می رود

من مانده ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او

گویی که نیشی دور از او در استخوانم می رود

گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون