مرو ای دوست که ما بی تو نخواهیم نشست

گو بگو از لب شیرین که لطیفست و لذیذ

گر من از خار بترسم نبرم دامن گل

کام در کام نهنگست بباید طلبید

مبر ای یار که ما از تو نخواهیم برید

از تو با مصلحت خویش نمی پردازم

که محالست که در خود نگرد هر که تو دید