چند چون ماهی بر خشک توانند طپید

آخر ای مطرب از این پرده عشاق بگرد

چند گویی که مرا پرده به چنگ تو درید

تشنگانت به لب ای چشمه حیوان مردند

سخن سعدی بشنو که تو خود زیبایی

خاصه آن وقت که در گوش کنی مروارید