سعدی به بندگیش کمر بسته ای ولیک

لیک آب چشم و آتش دل هر دو هست یار

چون قامتم کمان صفت از غم خمیده دید

چون تیر ناگهان ز کنارم بجست یار

منت منه که طرفی از این برنبست یار

اکنون که بی وفایی یارت درست شد

در دل شکن امید که پیمان شکست یار