تا فراغ از تو نماند به تماشای دگر

وقت آنست که صحرا گل و سنبل گیرد

خلق بیرون شده هر قوم به صحرای دگر

بامدادان به تماشای چمن بیرون آی

هر صباحی غمی از دور زمان پیش آید

گویم این نیز نهم بر سر غم های دگر

بازگویم نه که دوران حیات این همه نیست