اگر حلاوت مستی بدانی ای هشیار

که دل نماند در این شهر تا ربایی باز

عوام خلق ملامت کنند صوفی را

کز این هوا و طبیعت چرا نیایی باز

به عمر خود نبری نام پارسایی باز

گرت چو سعدی از این در نواله ای بخشند

برو که خو نکنی هرگز از گدایی باز