چو درخت قامتش دید صبا به هم برآمد

خجلست سرو بستان بر قامت بلندش

همه صید عقل گیرد خم زلف چون کمندش

ز چمن نرست سروی که ز بیخ برنکندش

اگر آفتاب با او زند از گزاف لافی

مه نو چه زهره دارد که بود سم سمندش