گرم آن قرار بودی که ز دوست برکنم دل

مه نو چه زهره دارد که بود سم سمندش

نه چنان ز دست رفتست وجود ناتوانم

که معالجت توان کرد به پند یا به بندش

نشنیدمی ز دشمن سخنان ناپسندش

تو که پادشاه حسنی نظری به بندگان کن

حذر از دعای درویش و کف نیازمندش