عمر منست زلف تو بو که دراز بینمش

آتش عشق آن چنان نیست که وانشانمش

هر که بپرسد ای فلان حال دلت چگونه شد

خون شد و دم به دم همی از مژه می چکانمش

جان منست لعل تو بو که به لب رسانمش

لذت وقت های خوش قدر نداشت پیش من

گر پس از این دمی چنان یابم قدر دانمش