گر چمن گوید مرا همرنگ رویش لاله ایست

دست او در گردنم یا خون من در گردنش

هر که معلومش نمی گردد که زاهد را که کشت

گو سرانگشتان شاهد بین و رنگ ناخنش

از قفا باید برون کردن زبان سوسنش

ماه و پروینش نیارم گفت و سرو و آفتاب

لطف جان در جسم دارد جسم در پیراهنش