نگران تو چه اندیشه و بیم از دگرانش

هر که سودای تو دارد چه غم از هر که جهانش

آن پی مهر تو گیرد که نگیرد پی خویشش

وان سر وصل تو دارد که ندارد غم جانش

هر که از یار تحمل نکند یار مگویش