خردمندان نصیحت می کنندم

تو بیرون آمدی من رفتم از هوش

تو در عالم نمی گنجی ز خوبی

مرا هرگز کجا گنجی در آغوش

که سعدی چون دهل بیهوده مخروش

ولیکن تا به چوگان می زنندش

دهل هرگز نخواهد بود خاموش