زهی خیال که من کرده ام مصور خویش

به عشق روی تو گفتم که جان برافشانم

دگر به شرم درافتادم از محقر خویش

تو سر به صحبت سعدی درآوری هیهات

چه بر سر آید از این شوق غالبم دانی

همان چه مورچه را بر سر آمد از پر خویش